In Maleisië:
In Maleisië kun je simkaarten in de vele telefoonwinkeltjes kopen.

In Thailand:
In Thailand kun je je simkaart in een telefoonwinkeltje kopen.

In Laos:
In Laos kun je maar in drie grote steden een kaart kopen. Daar moet je wel rekening mee houden. Veel kleine plaatsjes kunnen alleen voorzien in beltegoed en niet in sim-kaarten.

In Vietnam:
In Vietnam koop je de sim-kaarten ook gewoon bij kleine telefoontoko's.

In China:
In China zijn er ook kleine telefoonwinkeltjes die je kunnen helpen. Je moet (bijna) altijd je paspoort meenemen en een papierhandel invullen. In China kan het gebeuren als je naar een officiële staatstelefoonwinkel gaat, je als buitenlander geen simkaart krijgt. Dit moet je in die kleine tentjes doen waar ze niet zo moeilijk zijn. Wanneer het mee zit krijg je 'm voor dezelfde prijs als de Chinezen en anders betaal je iets van 10 of 20 dong meer. Kortom: je koopt een simkaart bij een (mobiele)telefoon(mini)-troep-winkel voor zo'n vijf euro met beltegoed.

In Nepal:
Nepal kun je niet meer via een GSM bellen. Het mobiele netwerk platgegooid door de koning. Wanneer het verbod opgeheven wordt kun je alleen mobiel bellen in de Kathmanduvalei en dan nog niet eens altijd vanwege de ban van de koning op het mobiele netwerk. Daarnaast heb je niet altijd berreik omdat overal wordt gewerkt met telefoonmasten. Deze masten staan alleen rondom de wat grotere steden. Een paspoort is vaak gewenst. Over het algemeen betaal je wanneer iemand jou belt ook gewoon, zij het veel minder.