Bellen in
Azië
Een simkaart koop je in Azië veelal bij
van die kleine telefoonwinkeltjes of
troeptentjes.
In India:
In India koop je voor
goedkoop een sim-kaart. Met wat beltegoed
kun je dan tijdens je vakantie goedkoop
bellen.
In Singapore:
In Singapore koop je de kaarten bij grote
ketens.
In
Maleisië:
In Maleisië kun je simkaarten in de vele
telefoonwinkeltjes kopen.
In
Thailand:
In Thailand kun je je simkaart
in een telefoonwinkeltje kopen.
In
Laos:
In Laos kun je maar in drie grote steden
een kaart kopen. Daar moet je wel
rekening mee houden. Veel kleine
plaatsjes kunnen alleen voorzien in
beltegoed en niet in sim-kaarten.
In
Vietnam:
In Vietnam koop je de sim-kaarten
ook gewoon bij kleine telefoontoko's.
In
China:
In China zijn er ook kleine
telefoonwinkeltjes die je kunnen helpen.
Je moet (bijna) altijd je paspoort
meenemen en een papierhandel invullen. In
China kan het gebeuren als je naar een
officiële staatstelefoonwinkel gaat, je
als buitenlander geen simkaart krijgt.
Dit moet je in die kleine tentjes doen
waar ze niet zo moeilijk zijn. Wanneer
het mee zit krijg je 'm voor dezelfde
prijs als de Chinezen en anders betaal je
iets van 10 of 20 dong meer. Kortom: je
koopt een simkaart bij een (mobiele)telefoon(mini)-troep-winkel
voor zo'n vijf euro met beltegoed.
In
Nepal:
Nepal kun je niet meer via een
GSM bellen. Het mobiele netwerk
platgegooid door de koning. Wanneer het
verbod opgeheven wordt kun je alleen
mobiel bellen in de Kathmanduvalei en dan
nog niet eens altijd vanwege de ban van
de koning op het mobiele netwerk.
Daarnaast heb je niet altijd berreik
omdat overal wordt gewerkt met
telefoonmasten. Deze masten staan alleen
rondom de wat grotere steden. Een
paspoort is vaak gewenst. Over het
algemeen betaal je wanneer iemand jou
belt ook gewoon, zij het veel minder.
|